Ter voorbereiding op lepelfeest ging ik weer eens een lepel snijden. Zoals wel vaker gebeurt als ik dat een tijdje niet gedaan heb, was ik te voorzichtig geweest met splijten. Ik had dus nog een dik stuk hout over, ook nog eens hard essen. Argh, veel werk om weg te hakken of snijden, ik voelde de blaren al aankomen. Hoewel, het was nog zó dik, misschien dat er wel twee lepels uit zouden passen…? Zo kwam dit slacouvert tot stand. Ik heb eerst de vorm uitgehakt en daarna het blok nogmaals gespleten, waardoor ik twee identieke lepels overhield. Tandjes in de ene, kommetje in de andere, voilà, een slacouvert.

Beetje saai wel, dus ik verfde de handvatten blauw. Toen was het nog steeds te niksig, dus ik besloot het te versieren met wat kerfjes door de verf heen. Ik wist wel dat essen hard was, maar ik dacht dat het met ondiep snijden nog wel te doen zou zijn. Ik had alleen niet gedacht aan de nóg hardere vezelbundels die door het hout lopen. Mijn mes stuiterde alsof ik van de trap af probeerde te snijden! Afijn, niet mijn netste werk, maar ik vind het toch een leuke set. De tekening die doorloopt van de een in de ander is geslaagd, en het contrast met de blauwe verf is altijd mooi. En ik heb weer een nieuwe waardering voor lindehout.